Atölye
Badu Atelier bir üretim hattı değil, bir tezgâh. Her parça baştan sona tek kişinin elinden geçiyor.
Kumaş top top değil, metre metre alınıyor. Bir keten elbisenin kalıbı çıkarıldığında o toptan kaç parça çıkacağı bellidir — genellikle bir, bazen üç. Bittiğinde aynı kumaş bir daha gelmiyor. Bu yüzden çoğu parçanın yanında “son bir adet” yazıyor; bu bir pazarlama cümlesi değil, üretimin gerçeği.
Ödemiş keteni, kenevir keten ve şile bezi kullanılıyor. Üçü de yıkandıkça yumuşayan, nefes alan, terletmeyen dokular. Poplin ve vual pamuk, daha hafif parçalar için. Sentetik karışım yok.
Labradorit, aytaşı, akik, turmalin, hematit, kehribar ve güneş taşı. Her taşın deseni kendine ait olduğu için aynı modelden iki küpe birbirinin tıpatıp aynısı olmuyor. Takılar çelik üzerine kuruluyor.
Kars’ta dokunmuş eski kilimler, ömrünü tamamlamak yerine çantaya dönüşüyor. Naturel iplerle örülüyor; motifler bolluk ve bereket anlamı taşıyor. Bunlar tanım gereği tek parça — ikincisi yok.